Of Nederland vs Denemarken, zo u wilt. In ieder geval zijn de genoemde steden door ervaringen de maatstaaf.
Demografisch zijn de twee steden/landen in ieder geval vrij vergelijkbaar en daarbij telt Kopenhagen 509.861 inwoners en Rotterdam 583.933, dus dat ontloopt elkaar relatief gezien ook niet gek veel.

Vorige week was het precies 2 jaar geleden dat ik naar Kopenhagen verhuisde, dus het ‘gras van de buren is groener’-effect is zo langzamerhand weggeëbt, de nieuwigheid is er in ieder geval af.
Een reeks aan factoren die het woon- en leefplezier positief of negatief beïnvloeden worden onder de loep genomen… en het ziet er niet goed uit voor Rotterdam.

Huisvesting

Eén van de primaire levensbehoeften is natuurlijk een dak boven je hoofd, maar als dat dak bovengemiddeld behoorlijk is, dan is dat natuurlijk mooi meegenomen.
En in Kopenhagen is dat het zeer zeker, zowel op het gebied van huur- en koopwoningen krijgt Rotterdam al meteen een behoorlijke schop onder de kont.
Sociale woningbouw in Kopenhagen heeft een redelijk hoge standaard. Zelf woon ik in een (voor Deense begrippen) doorsnee buurt in een doorsnee appartementencomplex (zie foto links) wat in 1947 is opgeleverd en het zit kwalitatief nog beter in elkaar dan menig jaren ‘60/’70-gebouw waar ik in Rotterdam gewoond heb, en dat voor ongeveer dezelfde kosten. Vrienden van me wonen in vergelijkbare woningen, dus het is niet zo dat ik net een mooie toevalstreffer te pakken heb.

Daar komt bij dat in de meeste Kopenhagense huurcomplexen een goedkope of soms zelfs gratis wasserette aanwezig is. Het watergebruik is vaak eveneens gratis en om de 5 jaar mag je je woning voor ca. DKK 15.000,- (rond de 2000 euro) updaten, zonder dat je daar extra over betaalt en zonder dat dit ten koste gaat van standaard-opknapbeurten (vandaar dat de woningen er ook zo netjes bij staan, goede investeringen van de woningbouwverenigingen dus).
Verhuis je naar een andere huurwoning? Dikke kans dat je in de nieuwe woning mag uitkiezen welke kleur je je muren wilt hebben en wat voor (parket)vloer je wilt, en het wordt nog voor je gedaan ook. I shit you not. Over een paar weken verhuizen mijn vriendin en ik en we kregen meteen een kleurenkaart onder onze neuzen geduwd. Zo ook voor de vloer. Het is alsof we potdimme een woning bij de Ikea gaan huren.

Deense koopwoningen kosten per vierkante meter over het algemeen één-derde minder dan Nederlandse koopwoningen, hoewel dat natuurlijk nogal fluctueert zo nu en dan, maar toch, met hetzelfde geld kan je hier doorgaans grotere en leukere woningen bemachtigen.
Neem dit bijvoorbeeld: als je het goedkoopste van het goedkoopste in Rotterdam wilt hebben dan ben je al gauw aangewezen op een droevige pauperwoning in een droevige achter-de-geraniums-buurt voor zo’n € 70.000,- (goedkoper dan dat ben ik i.i.g. niet tegengekomen).
Ben je op low-budget in Kopenhagen? Pats, 350.000 kronen (amper 47.000 euries!), en dan zit je nog net iets ruimer en pal tegen het centrum aan ook.
Probeer dat maar eens in Rotjeknor te vinden.

Tussenstand: Rotterdam/NL - Kopenhagen/DK 0-1, een vroege treffer en de beer is los!

Levensmiddelen

Ook een primaire levensbehoefte is het dagelijkse eten en drinken uiteraard (vooral als je mij bent, ik ben een smulpaap). Nu verschillen smaken, dus wat ik lekker vind en wat jij lekker vindt valt er alleen maar over te twisten.
En natuurlijk is het zo dat men al snel het eten van het land van herkomst door gewenning beter vindt, maar in dit geval is het toch eerlijk om te zeggen dat Rotterdam/Nederland een veel betere plaats is om aan voedsel te komen.
Je zou het niet van een Scandinavisch land verwachten, maar Deense supermarkten en het aanbod wat zij hebben zijn gemiddeld genomen van een bijzonder laag niveau (of zeg maar gerust: zwaar pauper!), zelfs in Polen heb ik nog (veel) betere supermarkten gezien.

Laat ik het zo zeggen: het is jammer dat Kopenhagen maar één Lidl heeft, want bij meer Lidl’s zou het gemiddelde niveau een stuk hoger te komen liggen (ja, je leest het goed).
De supermarktbranche wordt in aantallen gedomineerd door Netto en Fakta, een soort zielloze uit het DDR-tijdperk semi-georganiseerde afgetakelde Aldi’s from hell zijn het, waar je zonder overdrijven van ellende nog niet eens een blikje sperziebonen of een pot pindakaas kan kopen.
De supermarkten Irma en Bilka zijn nog wel aardig te doen, maar helaas zijn daar er vrij weinig van (Bilka bijv. heeft maar één vestiging in Kopenhagen) en ze zijn - zelfs voor Deense begrippen - belachelijk duur.
Shit, wie moet ik pijpen om hier een rits Albert Heijn’s te krijgen?!

Tussenstand: Rotterdam/NL - Kopenhagen/DK 1-1, met een bonuskaart in de hand.

Veiligheid

Voor een stad van 500.000+ inwoners is Kopenhagen opmerkelijk veilig. Nu zeg ik natuurlijk niet dat hier nooit wat gebeurt — wat heet, er gebeurt hier genoeg.
Vaak zijn dat echter gerichte acties, veelal tegen de politie, zoals bij de krakersrellen van 2006 en nog steeds liggen autonomen en smerissen zo nu en dan met elkaar overhoop.
De gewone burger however heeft in Kopenhagen weinig te vrezen, zelfs vrouwen kunnen vrijwel altijd midden in de nacht nog zonder lastiggevallen te worden door obscure groepjes hangerds de straat op, mede door een sociale controle waar menig Nederlander — en met name Rotterdammer — nog wat van leren kan.
De aantallen berovingen, mishandelingen, aanrandingen en noem maar op zijn van een niveau dat je dit eerder van een stad amper half zo groot zou verwachten.
Sterker nog, ik durf in dat kader te stellen dat er alleen al op één Rotterdamse Maasoever (om het even of het nou de Linker- of Rechter-Maasoever is) beduidend meer criminaliteit is dan in heel Kopenhagen.
Zie: overzichtskaart top 20 klotenbuurten NL.

De sfeer onder de mensen is hier gewoon veel relaxter, een duidelijk verschil in mentaliteit, wat zich uit in minder aggressie.
In de 2 jaar dat ik hier woon heb ik 0 (lees: NUL) vechtpartijen met eigen ogen gezien, en dat terwijl ik als fietstaxichauffeur zijnde (een zomerbijbaan die ik heb) die op vrijdag- en zaterdagavonden (stom)dronken mensen vervoert genoeg uitgaansleven en dergelijke tegengekomen ben (of anders heel het jaar door gewoon zelf aan het stappen ben). Ja, ik heb mensen wel een aantal keren heel lomp elkaar de tyfus in zien danwel horen schelden, maar meetellen als fysiek geweld doet dat het natuurlijk niet.
De aantallen knokpartijen daarentegen die ik in tijdsblokken van 2 jaar in Rotterdam meegemaakt heb kon ik iedere keer weer op minstens één hand natellen.
Geen plek te gek, ik heb Rotterdammers zien matten in winkelcentra, trams, schoolpleinen, Nighttown, Rotterdam Centraal, station Hofplein, bij mij voor de deur, Ierse pub, Oostplein, sportpleintjes, sporthallen, een portiek, bij diverse festivallen, Ahoy, Stadhuisplein, een bloody appartementencomplex voor 55-plussers en niet te vergeten natuurlijk in én rondom alle drie de voetbalstadions die Rotterdam telt.
Ik heb gasten kopstoten zien uitdelen omdat hun pilsje toevallig omver gestoten werd en ik heb kerels op klaarlichte dag op elkaar in zien hakken. Zelf heb ik ook nog wel een paar tikken op m’n muil ontvangen, al was het maar omdat ik iemand (blijkbaar) verkeerd aankeek. "Wat kijk ‘ie nou…?" *PETS*, voor m’n neus. En doorlopen. Hij’s fijn.
Je kan ook zomaar neergestoken worden voor zoiets.
Allemaal van dat soort dingen, vaak uit het niets komend, alsof Rotterdammers de langste tenen ter wereld hebben, of het kortste lontje…. of allebei.

Nogmaals, in Kopenhagen wordt (veel) meer gestreden tegen de gevestigde orde dan tegen de medemens… in Rotterdam is dat precies andersom.
Nu keur ik politiek gemotiveerd geweld niet goed, begrijp me niet verkeerd, als ze in de cel belanden moeten ze niet gaan janken, maar ik val nu eenmaal onder de noemer medemens en hebben ik, mijn vriendin en mijn buren — wie zij ook moge zijn — daardoor eenmaal minder last van onverlaten die sporadisch met de kit lopen te ravotten bij een demonstratie dan van alledaagse ieder-voor-zich-delinquenten, waar ik in Rotterdam vrij vaak last van had.
Op straat heb ik in Kopenhagen niets te vrezen. Zelfs mijn tengere 50 kilo wegende niet onaantrekkelijke vriendin kan nog midden in de nacht door de stad lopen zonder lastiggevallen te worden. In Rotterdam zou ik haar NOOIT alleen over straat laten lopen in de avond. Waarom? Lees de vorige alinea’s.
Als Rotterdam maar de helft van het saamhorigheidsgevoel wat onder de bevolking in Kopenhagen heerst zou hebben dan zouden Rotterdamse burgers al twee keer zo goed met elkaar kunnen opschieten en derhalve een meer veilige leefomgeving creëren.

Tussenstand: Rotterdam/NL - Kopenhagen/DK 1-2, middels een penalty door een groffe tackle van de Rotterdammers.

Politiek klimaat

Dit is een moeilijke omdat bepaalde zaken niet simpel met elkaar te vergelijken zijn en bovendien kan ik niet geheel objectief blijven omdat ik — hoe kan het ook anders — een mens met politieke voorkeuren ben.
Daarom zal ik met dit onderwerp geen punten strooien, maar toch wil ik wel het nodige erover kwijt.
Wat mij een doorn in het oog is, is extremisme, zowel bij de bakboord- als stuurboord-uiteinden. Kopenhagen is een érg linkse stad en Rotterdam is (onder de autochtone bevolking in ieder geval) behóórlijk rechts-stemmend.
Dit heeft als gevolg dat het gros van mijn Deense vrienden Enhedslisten (een soort GroenLinks met een rode cape en een groene S op de borst, en dan op crack) stemmen en het meerendeel van mijn Nederlandse vrienden onvoorwaardelijk de ‘er-is-maar-één-oplossing’-popiejopie-PVV adoreren… het is maar goed dat ze elkaar in principe niet kennen.
Anyhow, ondanks dat ik mezelf als gematigd links (en in een pokkenbui als midden (lees: pissig op iedereen)) beschouw, zien mijn Deense vrienden mij als nogal rechtsig en mijn Nederlandse vrienden mij als tamelijk fucking links.
Moeten zij weten trouwens, we hoeven niet allemaal aan dezelfde smaak milkshake zitten lurken.

Toch is het allesbehalve prettig om te weten dat ik enerzijds vrienden heb die paranoïde zijn tegen alles wat ook maar enigzins gezag of zakelijke draagkracht heeft en anderzijds vrienden heb die paranoïde zijn tegen alles wat ook maar enigzins die leipe Mocro flavour heeft. Topjes van de ijsbergen, ik ga geen 80 voorbeelden opnoemen van hoe het zich allemaal precies uit en wat ze zeggen/doen, maar de vormen van de bergen moeten wel duidelijk zo zijn lijkt me.
En het gaat veel verder dan mijn vrienden-/kennissen-kring natuurlijk, zowel in Kopenhagen als in Rotterdam zie ik rare dingen gebeuren waarvan ik denk van "pfff, moet dat nou", hoewel het in Kopenhagen meer een vrij sporadisch iets is eigenlijk.
Over Rotterdam waar de grimmige verhoudingen hardnekkiger en vooral constanter van aard zijn maak ik me des te meer zorgen… véél meer zorgen.

Er staat in my humble opinion heel wat te koken in Rotterdam en het zou heel goed kunnen dat het binnen een paar jaar écht de pan uit zal rijzen.
De tweedeling tussen autochtonen en allochtonen wordt met de dag groter en het is trouwens nooit de eigen schuld maar áltijd uitsluitend van de ander.
Ik zeg: Er is niet één schuldige (waarom heeft de mens de drang om altijd maar één zondebok aan te wijzen trouwens? Zodat je er zelf beter uitziet of zo?), wij zijn ALLEMAAL schuldig aan de verloedering van de samenleving in Nederland.
Dus het zijn de hippies van links, de tokkies van rechts, de politiek van onder (de grond = struisvogel) en de de allochtoonse buren van boven die het gezamelijk tot een verrotte mix maken met die eeuwige vervelende ikke-ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikken-mentaliteit.
Met name dus in Rotterdam, de stad waar procentueel de meeste allochtonen en procentueel de meeste Wilders-adepten wonen…. tel daarbij de opvliegendheid op van de inwoners van Rotterdam (wederom zowel aan de allochtoonse als autochtoonse zijde) en je hebt de ingrediënten voor een soep die trouwens sowieso al veel te lang op het vuur staat.
Bepaalde wederzijdse haatgevoelens zitten zó diepgeworteld bij een aanzienlijk deel van de Rotterdamse burgers dat het waarschijnlijk niet al te gek lang meer duurt voordat het overkookt.
Bij dat deel van de autochtonen staan allochtonen gelijk aan criminelen en bij dat deel van de allochtonen staan autochtonen gelijk aan racisten…. en het ergste is, beide uitersten hebben tot op een zekere hoogte nog gelijk ook, omdat juist die uitersten elkaar in stand houden. Ik voorzie een soort Oldham-scenario tussen de fanatieksten van deze bevolkingsgroepen, en dan eentje die zelfs nog wat langer aanhoudt.

Tussenstand: Rotterdam/NL - Kopenhagen/DK 1-2* (* het liefst zou ik Kopenhagen een punt willen geven, maar het doelpunt wordt wegens buitenspel door enige politieke partijdigheid afgekeurd, de bal kwam van links)

Evenementen

Oké, na deze politiek-maatschappelijke zware pil is het even tijd voor een aanzienlijk luchtiger onderwerp: evenementen!
En ik kan hier kort maar duidelijk over zijn: Kopenhagen legt het op dit gebied zwaar af tegenover Rotterdam.
Smaak is in deze niet eens het doorslaggevende, de festivallen in Kopenhagen vind ik persoonlijk zelfs nog wat leuker vanwege de intieme sfeer, maar het aanbod van Rotterdam overklast gewoon al het andere, vooral in volume en kwantiteit.

De paradepaardjes van Kopenhagen zijn het 1 mei-festival in Fælledparken en het Roskilde Festival, hoewel dat laatste eigenlijk niet eens mag meetellen omdat Roskilde een dikke 40 kilometer van Kopenhagen vandaan zit.
Dat weegt simpelweg niet op tegen het niet mis te verstane Zomercarnaval, Red Bull Air Race, Wereldhavendagen, Metropolis, City Racing (Formule 1 in de binnenstad) en het FFWD Dance Festival, stuk voor stuk evenementen waar honderdduizenden mensen op afkomen.
Rotterdam zet veel meer op poten en ik durf gerust te stellen dat in de league van steden tussen 500.000 en 1 miljoen inwoners Rotterdam wat dit betreft bij de wereldtop hoort.

Tussenstand: Rotterdam/NL - Kopenhagen/DK 2-2, strak in de kruising!

(Openbaar) vervoer

Jezelf van A naar B verplaatsen op een efficiënte manier, of dat nu met de auto, bus of metro is, is in een grote stad natuurlijk van essentieel belang.
Op de gebieden van zowel wegvervoer als openbaar vervoer scoort Kopenhagen beduidend beter dan Rotterdam.
Het percentage automobilisten en de graad van bevolkingsdichtheid zijn enigzins vergelijkbaar, maar toch heeft Kopenhagen minder last van ontstoppingen omdat de belangrijkste doorvoerwegen over meer rijbanen beschikken dan de belangrijkste wegen in Rotterdam.
Ook zijn de wegen voor Europese begrippen enorm breed, dit is met opzet gedaan zodat zelfs de meest logge voertuigen makkelijk kunnen doorstromen.
Daarbij biedt het extra ruimte voor hulpdiensten die zelfs tijdens de spits zich zonder al teveel problemen door het verkeer heen kunnen wurmen.

Kopenhagen is net zoveel een fietsstad als menig andere Nederlandse stad. Fietspaden zijn er vrijwel overal en net als de autowegen zijn de fietspaden erg breed, vaak dubbel zo breed als dat we in Nederland gewend zijn.
Dit is vanwege de populariteit van bakfietsen en riksja’s in de Deense hoofdstad… die zijn natuurlijk wat langzamer dan normale fietsen, en dus kunnen ‘gewone fietsers’ op de brede fietspaden alsnog makkelijk de bakfietsen en riksja’s inhalen.
Zelfs de stoplichten staan optimaal ingesteld ten gunste van een soepele verkeersdoorstroming. Er zitten weinig dode momenten tussen, als het voor de één op rood springt, duurt het vaak nog geen drie tellen voordat het voor de ander op groen springt, en vice versa.
Nog een handig foefje: voordat het licht groen wordt zit daar nog eerst een seconde oranje licht tussen, zodat de verkeersdeelnemers meteen in de startblokken kunnen staan.
Dit allemaal heeft als neveneffect dat er relatief weinig rood-lopers/fietsers/rijders zijn. Rood is ook écht rood en je hebt echt niet de tijd om er nog snel even doorheen te glippen.
Daarom staat letterlijk bijna iedereen dan ook netjes het groene licht af te wachten. Het valt mij vergeleken daarmee dat iedere keer wanneer ik weer in Rotterdam op bezoek ben dat het verkeer er nogal anarchistisch is.

Het openbaar vervoer is zowel in Rotterdam als Kopenhagen erg goed, modern en fijnmazig te noemen. Toch blijft Rotterdam nèt weer die paar tikkies tekort komen ten opzichte van Kopenhagen.
De metro van Kopenhagen wordt beschouwd als de beste metronetwerk van de wereld, en terecht. Het is retesnel, schoon, hoog-frequent en rijdt zelfs dag én nacht (met een directe airport-verbinding).
Bovendien is deze metro erg veilig, op zo’n beetje alle manieren. Wat de medepassagiers betreft: rare figuren tref je er zelden. Wat de stations betreft: de meeste stations hebben glazen wanden zodat je niet van het perron af kan kukelen. Wat de tunnels betreft: tussen alle stations in vind je minstens twee nooduitgangen. En wat de metro’s zelf betreft: er zijn nog nooit ongelukken met deze zelfbesturende (!!) wagens gebeurd.
De RET kan hier zeer zeker wat van leren.

Naast de metro is er ook nog de S-tog, stadstreinen zogezegd, te vergelijken met de S-bahn in Duitsland of met RandstadRail op de Hofpleinlijn. Maar de S-tog van Kopenhagen verplettert RandstadRail simpelweg.
Maar liefst 6 lijnen en 85 stations zijn er die Kopenhagen met de voorsteden verbinden. En de treinen zijn waanzinnig goed ontworpen voor stadsvervoer, ook hier doet een stukje verbreding wonderen.
Driezitsbanken aan weerszijden van de trein (dus zes op een rij in totaal) en tientallen fietsen kunnen gewoon overdwars neergezet worden.
Degene die deze stadstreinen heeft ontworpen heeft zijn huiswerk enorm goed gedaan.
Nergens ter wereld ben ik zúlke degelijke OV-systemen tegengekomen dan in Kopenhagen, en ik heb in heel wat (wereld)steden van het OV gebruik gemaakt.

Tussenstand: Rotterdam/NL - Kopenhagen/DK 2-3, ook strak in de kruising, met sneltreinvaart!

Economie / werk / inkomen / (sociale) voorzieningen

Je kan werkelijk waar bakken met geld verdienen in Kopenhagen/Denemarken, zelfs na 40+% belasting. Goed, een hoop dingen zijn weliswaar dubbel zo duur als in Nederland, zoals levensmiddelen, electronica en kleding, maar daar verdien je zoals gezegd dan ook naar.
Al met al ligt de koopkracht in Denemarken toch wel wat hoger dan in Nederland wegens bijvoorbeeld gunstige huizenprijzen, zoals vermeld bij het kopje ‘huisvesting’. En een hoop zaken zijn ook nog eens gratis.

Gratis… nou ja… technisch gezien niet helemaal natuurlijk, maar zo voelt het in ieder geval aan. De belastingen zijn aan de hoge kant, maar na een riante netto inkomen merk je daar eigenlijk niets van. Als je dus wat van die hoge belastingen merkt is dat dus omdat je er veel voor terugkrijgt.
Volledig vergoedde ziektekosten bijvoorbeeld. Iedere officiëel ingeschreven inwoner van Denemarken heeft een ziekenfondskaart van de staat, of je nu steenrijk of een sloeber bent, en of je nu kerngezond bent of lijdt aan de meest vreselijke ziektes.
Dus geen vage geprivatiseerde met elkaar conccurerende ziektezorgverzekeringen vol uitzendhuppelkutten waar je veel te veel over betaalt zoals in Nederland, maar meer gewoon zoals het vroeger was, en dan nog beter.
Het is fijn om te weten dat ondanks dat ik een slechte rug én dito hart heb, ik altijd op de beste hulp en medicijnen kan rekenen, zonder daar ook maar één keer mijn portemonnee voor open hoef te trekken.

Studenten zitten hier ook prima. In Nederland moet je het als student doen met een krappe studiefinanciering en dus vaak noodgedwongen de rest van het broodnodige inkomen met de meest slopende bijbaantjes bij elkaar ritselen.
In Denemarken krijg word je bijgestaan met een bedrag wat zich niet onder doet voor het minimumloon. Mijn vriendin die sociologie op de universiteit studeert ontvangt zelfs 110% van het minimumloon. Te bedenken dat ze niet eens boekengeld e.d. hoefde te betalen, ook dat werd gesubsidieerd.
Ik denk dat de gedachte die daarachter steekt te doen is om studenten zich volledig te laten richten op hun respectievelijke opleidingen. Je zou dat ook weer kunnen zien als duurzame investeringen.
Het is immers zonde om potentiële wetenschappers, artsen en architecten te laten verpieteren achter de kassa van de supermarkt doordat je als staat zijnde te gierig bent om de knappe koppen van de toekomst een beetje behoorlijk bij te staan.
Kortgezegd: tax money well spent! En zo zou mijn vriendin bijvoorbeeld, toekomstig socioloog, niet zonder kunnen aangezien ze gemiddeld 4 uur huiswerk per dag heeft.

Ik merk aan alle kanten dat er veel meer wordt gedacht aan de mensen en enorm vooruit gekeken wordt met dit soort zaken.
Het behoud van de Deense kroon als munteenheid, ook al behoort Denemarken tot de Europese Unie, is daarbij een briljante zet (van de bevolking, maar daar kom ik later op terug). Weinig valuta die zo sterk zijn als de Deense kroon kan ik je zeggen.
Wanneer ik trouwens op bezoek ga naar Nederland heb ik ook ineens veel meer te besteden vanwege de sterke Deense economie. Zie het als met je Nederlandse inkomen een bezoekje aan Tsjechië of zo plegen, opeens kan je dan ook veel meer voor je eurie doen.
Kijk, ik ben niet iemand die als een yup kickt op geld (zoals de naam en logo van The €ur0trash.NETwork doen vermoeden) en ben niet bijzonder materialistisch omdat het gewoon niet in mij zit, maar ik ben iemand die in het verleden elk dubbeltje drie keer moest omdraaien en het voelt gewoon verdomd lekker aan dat ik hier met nauwelijks meer moeite simpelweg niet eens meer uitgebreid hoef na te denken over mijn uitgaven en gewoon lekker relaxed kan leven en mijn ding kan doen!

Tussenstand: Rotterdam/NL - Kopenhagen/DK 2-4, een penalty, gegeven door de scheids die omgekocht is met belastinggeld.

Vrijheden

Als dit aspect van het leven er niet meer zou zijn, dan zou het toch wel heel somber worden. Gelukkig zijn er (nog) voldoende vrijheden in Rotterdam en de rest van Nederland, immers is het geen Zimbabwe of zo.
Maar zeg nou zelf, de laatste pak ‘m beet 8 jaar is het toch wel behoorlijk achteruit gegaan wat dat aangaat.
Nederland is het meest getapte land van Europa en je kan het zo gek niet bedenken of men wordt betutteld tot aan het kleinste dingetje toe, waardoor men het gevoel heeft dat niks meer kan en er niks meer gezegd kan worden.
Wat je wèl kan is zomaar van je bed gelicht worden in opdracht van de meest hoge politici omdat ze je tekeningetjes fout vinden. Hiermee doel ik natuurlijk op het Nekschot-arrest.
Nu ís het werk van Nekschot inderdaad hartstikke fout, daar gaat het niet om (ben er ook absoluut geen fan van), maar kom op zeg, door zo’n omhooggevallen rellennicht met een fetish voor banaliteiten willens en wetens te behandelen als een soort terrorist is bizar eng.

Dus banaliteiten zijn verboten! Nog een verdere opsomming wat in Nederland sinds 2001 niet meer mag: roken in de kroeg, je paspoort/ID niet bij je hebben, je met 3 of meer personen ergens ophouden, een blikje bier in het park nuttigen, "godverdomme" zeggen (al wordt aan dat laatste nu wel gewerkt om het terug te draaien dankzij D66). In een hoop Nederlandse gemeentes (w.o. Rotterdam nog eens meen ik mij te herinneren) geldt er een algeheel alcoholverbod tijdens koninginnedag.
Dan nog een lijst van zaken waar politici fanatiek aan werken om dat eveneens op de lijst der verboden te krijgen: het afsteken van vuurwerk met oud en nieuw, terrasverwarming, oude auto’s in de stad, gewelddadige computerspellen, alcoholreclames op tv voor 9 uur, rondlopen in een burka, roken in de auto, nachtelijke erotische reclames en weet ik ‘t wat nog meer.
Al die fenomenen die ik zojuist opnoemde mogen in Denemarken keihard wel. Wanneer ik mijn Deense vrienden trouwens vertel over de betutteling in Nederland geloven ze mij niet. Hun beeld van Nederland is nogal gebaseerd op coffeeshops en De Wallen, nota bene op een wijze die ietwat gedateerd is, maar dat is ze niet kwalijk te nemen. Als toerist zijnde heb je tenslotte ook niets voorbij de grachtengordel te zoeken.

De overheid en de burgers hebben op allerlei gebieden tegengestelde belangen. Waar de overheid per definitie gericht is op het verwerven, behouden, uitbreiden en uitoefenen van macht over de burgers, hebben burgers juist belang bij een zo groot mogelijke mate van vrijheid.
In een democratie ligt de primaat bij de burgers. De juiste gang van zaken is, dat deze burgers functionarissen aanstellen, die namens hen bepaalde zaken regelen, waarvan vooraf duidelijk de grenzen worden bepaald.
In een regentendictatuur zoals Nederland ligt de primaat duidelijk bij de politiek, die het volk haar wil oplegt. En daar politici niet alleen algemeen deel willen hebben in de macht, verzinnen zij individueel ook van alles om hun machtsgevoel te botvieren. Mede daarom zijn er zoveel betuttelende regeltjes in Nederland!
In Denemarken wordt aanzienlijk meer uitgegaan van het zelfbesturend vermogen van de burger. Nee, het gaat inderdaad niet altijd perfect, echter wel naar behoren.
Daarom kan ik met recht zeggen dat het verdomd fijn is om weer in een land mèt een democratie te leven, een land zoals Nederland ooit was.

Tussenstand: Rotterdam/NL - Kopenhagen/DK 2-5, onverbiddelijk hard uit een vrije trap.

De mensen

Na de tekst en uitleg bij de kopjes ‘Veiligheid’ en ‘Politiek klimaat’ zal je er niet zo gek van opkijken dat ik voor de bevolking van Kopenhagen meer positieve woorden over heb dan voor de Rotterdamse bevolking.
In de praktijk blijken zelfs Rotterdammers het daar vaak nog mee eens te zijn ook, iedere keer wanneer ik bezoek uit mijn oude stad ontvang (familie en vrienden), wordt er steevast de opmerking gemaakt dat het volk in Kopenhagen zoveel relaxter is.
"Zelfs de buitenlanders zijn hier niet zo erg", aldus mijn lichtelijk xenofobische moeder, hoewel ondanks dat de toon waarmee zij zich uitsprak mij niet echt beviel zij wel ergens gelijk heeft.
Dit heeft vooral te maken met dat de mensen in Kopenhagen elkaar veel meer in hun waarde laten. De onderlinge spanningen onder de bevolking of tussen bevolkingsgroepen zijn te verwaarlozen, mede doordat de verwildering van de maatschappij in Kopenhagen niet bijster veel kans krijgt. Aanhangers van de Dansk Folkeparti — de Deense PVV — zitten vooral op het platteland en in middelgrote stadjes.

Rotterdam bestaat uit ongeveer 50% niet-westerse allochtonen, in Kopenhagen zit dat percentage net iets boven de 30%. Nu hoor ik de Wilders-fan al roepen "Aha! Vandáár dat Kopenhagen een betere stad is!". Mocht je willen. Die 30% is gemiddeld genomen over heel de stad, er zitten dus stadsdelen bij waar minder allochtonen wonen en stadsdelen waar meer allochtonen wonen. In de wijk Indre Nørrebro — waar ik volgende maand kom te wonen — is tussen de 70 en 80% allochtoon van niet-westerse komaf (voornamelijk Turken, Marokkanen en Somaliërs).
En ik ben — ondanks dat ik een uitzicht zal krijgen op lelijke satellietschotels — blij dat ik in die buurt kom te wonen. Het is daar qua veiligheid en overlast allesbehalve een Spangen of een Middelland etc en ik kan het weten aangezien ik in Rotterdam in (onder andere) die wijken heb gewoond. Een hoop van die mensen komen however toch echt uit hetzelfde Rifgebergte, bijvoorbeeld. Wat maakt dan het verschil tussen de Rotterdamse en Kopenhagense ‘donkere’ wijken? Dat is toe te schrijven aan zoveel factoren, het is niet in één allesomvattend antwoord samen te vatten, maar lees dit artikel nog maar eens goed door, wellicht dat je daar een aantal antwoorden in zal vinden.
Met de ‘blanke’ wijken van Rotterdam en Kopenhagen precies hetzelfde verhaal om dat dan ook maar de wereld uit te helpen. Er is een duidelijk verschil in leefbaarheid, ten voordele van Kopenhagen.

Is het hier dan alleen maar leuk en liefelijk en oh zo geweldig perfect met welke bevolkingsgroep dan ook? Tuurlijk niet. Er komen hier zeker wel eens issues voorbij waarbij de gemoederen hoog kunnen oplopen. Neem de cartoonrellen bijvoorbeeld. Er werden daardoor dingen gezegd en gedaan die tot op het belachelijke af zijn, de spanningen liepen best wel hoog op.
Toch liep het uiteindelijk met een sisser af, in het binnenland dan. Denen konden en kunnen nog altijd veilig over straat, óók in de buurten waar veel moslims wonen. Het geweld en de vlaggenverbrandingen was iets wat in het Midden-Oosten gebeurde en Westergaard’s beveiliging was vooral naar aanleiding van mogelijke aanslagen van buitenaf. De overgrote meerderheid van de moslims in Denemarken vinden de cartoons behoorlijk matig, maar nog betreurenswaardiger vinden zij de reacties vanuit het Midden-Oosten. Vanuit die hoek is er dus openlijk kritiek geweest op die reacties.
De Deense regering heeft ook geen gezichtsverlies geleden, nooit zijn er excuses gemaakt voor de cartoons, laat staan dat ze Kurt Westergaard zouden arresteren. In Nederland was hij toch mooi het celmaatje van Gregorius Nekschot geweest.

Iedereen kan hier pissig op elkaar raken en da’s logisch want we zijn geen robots, maar men ziet ook in dat het meeste wel uit te praten is en dat het vooral geen zin heeft om het eigen zinnetje koste wat het kost door te blijven drijven.
Wellicht bestaat er hier het besef dat er behoorlijk veel te verliezen valt wanneer het maatschappelijk gezien in onherstelbare mate mis zou gaan. Zelf krijg ik in ieder geval het gevoel dat het maatschappelijke belang uiteindelijk net even iets zwaarder weegt dan eigenbelang, in tegenstelling tot in Rotterdam/Nederland.
De handhaving van het maatschappelijke belang — in zo’n beetje alle lagen van de bevolking — lijkt ook te worden beloond door de Deense overheid, of zij lijken in ieder geval prima te weten wat de mensen nou gelukkig houden wat weer als gevolg heeft dat het in de maatschappij allemaal wat soepeler verloopt. Het kip-of-het-ei-principe is dit eigenlijk, in de meest positieve vorm.

Het zit ‘m in de kleine(re) dingetjes van het leven. Men wordt hier serieus genomen. Voorbeeldje: toen de €ur0 in Europa werd ingevoerd werd het in Nederland ongevraagd door een ieders strot geduwd. In Denemarken werd de bevolking netjes gevraagd wat men ervan zou vinden.
53,1% zei ‘nej’ and so be it. Verder bemoeit de overheid zich juist niet met de Denen waar het zich niet mee zou moeten bemoeien.
Enig idee hoe ongelooflijk lekker het is om gewoon een blik pils open te trekken midden op straat? Levert in de zomer leuke taferelen op trouwens en het is volstrekt maatschappelijk geaccepteerd. Ies koeltoer!
Roken is iets waar men samen daadwerkelijk wel uit komt hier. Ben je een café-eigenaar en is je kroeg kleiner dan 80m²? Dan mag je gewoon de asbakken voor je klanten neerzetten. Wel zo eerlijk ook voor de kleine ondernemers. Voor niet-rokers zijn er zat grote mainstream café’s.
En één van mijn favorieten wat altijd wel een glimlach op mijn gezicht kan toveren: topless vrouwen in het openbare zwembad is toegestaan! Daar wordt gewoon hartstikke nuchter mee omgegaan.

Nu noemde ik zojuist mijn persoonlijke top 3 en het zijn erg simpele zaakjes, maar het punt is dat er in die zin voor ieder is er wat wils is en jezelf ontspannen geen schande is. Je kan hier zijn wie je wilt zijn, zonder dat je moet nadenken over wie je eigenlijk dient te zijn of dat je wordt tegengewerkt daarin.
Er is bijna geen betere stad om je ontplooïngen tot bloei te laten komen. Alleen in Berlijn ben ik een leefklimaat tegengekomen die zich daarmee kan meten. Rotterdam is te kil, te onpersoonlijk, te gespannen. Sorry. Ik schrijf niet zo graag zulke dingen over de stad waar ik geboren en getogen ben.
Het is en blijft nog altijd mijn stad waar ik speciale banden mee heb. Maar op een aantal aspecten van Rotterdam ben ik echter behoorlijk afgeknapt. Ja, om zaken die persoonlijk zijn, maar ook om issues die eigenlijk iedereen aangaan. En ik zie in Kopenhagen een lichtend voorbeeld van een stad, een samenleving waar het allemaal wèl kan. Plus dat het nog eens van voor Rotterdam ondenkbare gemakken voorzien is.
De reden waarom een hoop dingen in Rotterdam niet willen boteren is omdat het the fine touch des levens mist, het aspect levensgenieterij op collectieve schaal. Rotterdammers zijn dan ook beslist geen slechte mensen diep van binnen. Het balletje is slechts op dusdanige wijze gerold dat het ergens goed mis is gegaan, en niemand weet precies waar en wanneer dat nou was.

Mijn beste maat, die nog altijd in Schiedam woont, zei een paar jaar geleden tegen mij, niet al te lang voor mijn vertrek naar Denemarken, dat ik net als een boemerang ben want ik kom toch altijd wel weer terug.
Dit zei hij naar aanleiding van een mislukt avontuur in Dallas, Texas. Dat was nogal wiedes, Rotterdam zou het met gemak met 6-2 of 7-1 van Dallas winnen, wat een rednecks wonen daar zeg.
Anyhow, met uitzondering van bezoekjes (die ik graag spontaan pleeg, zoals vorige maand) heb ik Rotterdam en eigenlijk ook zelfs Nederland als woonplaats definitief de rug toegekeerd.
Op vrienden, familie, Sparta en herinneringen na heb ik in Rotterdam — na zulke goede ervaringen in Kopenhagen — niets maar dan ook niets meer te zoeken.

Eindstand: Rotterdam/NL - Kopenhagen/DK 2-6, de laatste binnentikker en een duidelijke nog niet eens geflatteerde uitslag.